Hier besta ik

In Nederland en België sterven jaarlijks tientallen mensen in volstrekte eenzaamheid. Daklozen, vluchtelingen en toeristen, oude mensen die alleen zijn achtergebleven, soms een zuigeling die te vondeling is gelegd. Een groep dichters schrijft speciaal voor deze eenzame doden poëzie. Poëzie als afscheidsritueel. Zorgvuldig gekozen woorden om het bestaan te bekrachtigen van iemand die anders ongezien zou verdwijnen.
Fotograaf Bianca Sistermans en schrijver Hester van Hasselt werken vanuit een gedeelde liefde voor taal en poëzie aan langlopende projecten. Getroffen door het humane karakter van ‘De eenzame uitvaart’ en vanuit interesse in de immer aanwezige dood werkten zij de afgelopen vijf jaar aan Hier besta ik. Van Hasselt sprak met de dichters, Sistermans portretteerde hen en maakte foto’s bij dit monument van medemenselijkheid.

Eberhard van der Laan over ‘De eenzame uitvaart’: ‘Dat wat voor het slordige oog zinloos lijkt, is een ultiem gebaar van beschaving.’